شب بود و او ترانه خورشید بر لبش
از کوچه های شهر به نجوا عبو کرد

دیوار و خار مانع رفتن و لیک او
همچون پرنده پر زد از اینجا عبور کرد

تا چشم بازکردمش از دست رفته بود
مثل شهاب , وسعت شب را عبور کرد

دوست

محمد

دوست داشتنی بود.

    از جنس آفتاب، گرم و روشن.

        خنده روی صورتش بود،‌همیشه^ء ‌خدا.   

                

                دوست من بود. دوست من است. کجاست؟

                                                                            

                                                                                سید جمال اکبرزاده